Şefaat ya Resûlallah demek şirk değildir.
Çünkü Peygamber Efendimizin şefaat edeceği İsra sûresi 79. Ayeti kerimesiyle sabittir.
“Gecenin bir kısmında da uyanarak sana mahsus bir nafile olmak üzere teheccüd namazı kıl. Umulur ki Rabbin seni övgüye değer bir makama yükseltir.”
Var olduğu ayet ile sabit olan bir şeyi istemek şirk değil, aksine bir gerekliliktir.
Peygamber Efendimiz’in ﷺ şefaat edeceği hususu, Kur’an-ı Kerîm ve Sünnet-i Nebeviyye ile sabittir. Dolayısıyla Allah’ın izin vermesiyle gerçekleşeceği sabit olan şefaati istemek şirk olmaz.
Şefaatin gerçek sahibi ve izin mercii Allah-u Teâlâ’dır. Bu sebeple şefaati Allah’tan istemek ve Resûlüllah’ı ﷺ şefaatçi kılması için Allah’a dua etmek gerekir.
Kul, şefaat yetkisinin Allah’a ait olduğuna inanarak Resûlüllah’ın ﷺ kendisi hakkında şefaat etmesini Allah’tan istemelidir.
Dolayısıyla “Şefaat ya Resûlallah” demek; Resûlüllah’ın ﷺ, Allah’ın izni ve dilemesiyle şefaat edeceğine inanan bir kişi için şirk olarak değerlendirilemez.
Bununla birlikte, şefaati doğrudan Allah’tan istemek ve “Allah’ım! Muhammed’i ﷺ benim hakkımda şefaatçi eyle” ya da “Allah’ım! Resûl’ünü ﷺ benim hakkımda şefaatçi eyle” şeklinde dua etmek, maksadı daha açık şekilde ifade eden bir söyleyiştir.
Allah’tan şu şekilde şefaat istenebilir: “Ya Rabbi, Peygamber Efendimizi bana şefaatçi eyle, bütün peygamberleri bana şefaatçı eyle, Ashab-ı Kiramı bana şefaatçı eyle, veli kullarını bana şefaatçı eyle, şehitleri bana şefaatçı eyle.”