İlim sahibi hiçbir kimse “Kur’an-ı Kerîm’in mealini okumayın” demez. “Aslına uygun olmayan, yanlış yapılan, doğruları saptıran mealleri okumayın” der. Biz de onu söylüyoruz.
Bugünkü meallerin çoğu haramları helal kabul eden, farzları inkâr eden meallerdir. Okunmaları caiz değildir, haramdır. Yakılıp, küllerinin temiz bir yere gömülmesi gerekir.
Kitap, Sünnet, İcmâ ve Kıyas doğrultusunda yazılan mealleri seçip onları okuyarak Kur’an-ı Kerîm’in mânâsını anlamaya, ahkâmını öğrenmeye çalışmak lâzımdır, elzemdir. Kur’an-ı Kerîm ancak böyle anlaşılmış olur.
Kitap, Sünnet, İcmâ ve Kıyas’ı dikkate almadan meal yazanların hiçbiri Kur’an-ı Kerîm’i anlamış değillerdir.
Kur’an-ı Kerîm de Allah’ın Resûlüne vahyidir, Hadîs-i Şerifler de Allah’ın Resûlüne vahyidir. İslâm adına Resûlullah’ın söyledikleri Allah’ın vahyidir.
Bu nedenle, Kur’an-ı Kerîm’i Sünnet-i Nebeviyye’nin rehberliğinde, mânâsını anlayarak, ahkâmını tatbik ederek, yaşayarak okumak son derece önemlidir, ibadettir. Asıl olması gereken budur.
Bununla beraber, mânâsını bilmeden Kur’an-ı Kerîm’i okumak da ibadettir. Her kelimesine on sevap verileceği bizzat Resûlullah Efendimiz tarafından müjde edilmiştir.
“Kur’an-ı Kerîm’in mânâsını anlamadan okumanın hiçbir faydası, hiçbir sevabı yoktur” demek büyük bir yanlıştır, büyük bir cehalettir. Hem Sünnet-i Nebeviyye’yi hem de Kur’an-ı Kerîm’i bilmemektir.
Müslümanın mutlaka Kur’an-ı Kerîm’i okuması gerekir. Mânâsını bilenin de okuması gerekir, mânâsını bilmeyenin de okuması gerekir. Bir taraftan da mânâsını anlamaya, ahkâmını yaşamaya çalışması gerekir. Hep tavsiyemiz bu doğrultudadır. Çünkü Kur’an-ı Kerîm ve Sünnet-i Nebeviyye yaşansın diye indirilmiştir.
Allah celle celâlühû, Kur’an-ı Kerîm’i doğru anlayıp doğru yaşamayı, hayatımızı Kur’an-ı Kerîm’e göre biçimlendirmeyi hepimize nasip eylesin. Müyesser eylesin. Âmin.