Avrupa’da kredi alacak olan kişi mutlaka bankadan gidip almak zorundadır. Başka bir alternatifi yoktur.

Türkiye’de ise finans kurumları vardır. Şimdi bunlara “katılım bankası” deniliyor.

Ben finans kurumlarında çalışanlara, ilgililere daha önce de sormuştum. Fırsat oldukça da sormaya devam ediyorum. Tabii, istediğim kadar bilgiye ulaştığımı da söyleyemem.

Diyorlar ki; “Biz kredi vermiyoruz. Biz, mal alacak olan kişiye ne alacaksa, o malı onun adına satın alıyoruz. O malı peşin satın alıp, ona taksitle satıyoruz.”

“Peki bunu neye göre yapıyorsunuz?” diye sorunca, “Bizim istişare kurulunda âlim hocalarımız var. Hatta kendi ifadeleriyle, ‘Bizim müftülerimiz var’ diyorlar. Müftülerimize sorarak böyle yapıyoruz.”

Eğer gerçekten böyleyse, yani âlimlere sorarak, kendi müftülerine danışarak böyle yapıyorlarsa; müftüler de “Böyle yaparsanız helal olur” diyorsa, o zaman bizim söyleyeceğimiz bir şey olmaz. Aksi sabit oluncaya kadar..

Eğer finans kurumları “Biz faiz almıyoruz, faiz vermiyoruz; malı satın alıyoruz, peşin alıyoruz, taksitle satıyoruz.” diyorlarsa ve bu söylediklerinde güven veriyorlarsa, samimiyseler; o zaman onların bu şekilde taksitle satış yapmasından istifade etmek mümkündür.

Gerçekten böyle yapıyorlarsa, bunu yapmak mümkündür. Araştırın.

Bunlar gerçekten faiz alıp vermiyorsa, malı satın alıp size satıyorlarsa ve taksit üzerine anlaşıyorsanız; o zaman taksitle ev satın alabilirsiniz.

Bu bir kurum da olabilir, şahıs da olabilir.
Yani tanıdığınız bir müteahhit size dese ki:
“Ne kadar ödeyebilirsin?”
“Şu kadar ödeyebilirim.”
“Peki, ayda bu kadar bana öde. Şu kadar ayda borcunu tamamla. Ben sana evimi satıyorum.”

Böyle bir alışveriş yapılırsa hiçbir sakıncası olmaz.

Eğer faizle kredi çekerek alırsanız, faize bulaşmış olursunuz.

Faize bulaştığınızı bilerek bunu yapın; en azından bunun helal olduğunu iddia etmeyin.

Krediyle, faizle aldığınızın helal olduğunu iddia etmeyin. Dinimiz faize izin vermiyor.

Kur’an-ı Kerim’de Allah Teâlâ şöyle buyuruyor:
“Allah, faiz üzerine kurulan serveti yok eder; zekâtı verilen malı ise artırır, bereketlendirir.”

Allah ne derse doğrudur. Kur’an-ı Kerim’de ne varsa, o doğrudur.

Dolayısıyla faizden uzak durmak gerekir; hem yurt içinde hem yurt dışında.

Diyelim ki bir kimse çocuğunu evlendirecek, ev lazım. Kirayla ev bulamıyor. Avrupa’da olduğum için biliyorum, sıraya yazılıp yıllarca bekleyenler var. Düğün yapacak ama ev yok. Belki de insanları bu kapıya yöneltmek için, bu sisteme mecbur bırakmak için bir kasıt var mı diye düşünmek de mümkün. Ama bu bir gerçek.

İmkân yok, mutlaka ev lazım.
Belki böyle bir durumda, yani gerçekten mecbur kalan, çaresiz kalan kişiler “müzdar” yani “zorunlu” sayılabilir.

Ama bir evde oturuyorsa, ister kira olsun ister kendi evi, barınacak yeri var demektir.

Bakın, Avrupalıların yüzde altmış–yetmişe yakını kirada oturur. Hiç de sıkıntı etmez.

“İlla benim bir evim olmalı.” diye bir gayretleri yoktur. Maaşını alır, kirasını öder, gazını elektriğini öder, kalanını harcar. Uygulamaları budur.

Ama bizde “Bir evim olsun, oğluma kalsın, kızıma kalsın.” hevesi var.
İmkân varsa tabii ki olsun, neden olmasın?

Ancak “Oğluma kalsın, kızıma kalsın.” diye faize bulaşmak hiç doğru değildir.
Bunu da özellikle belirtmek isterim.