İcmâ, Muhammed ﷺ ümmetinden olan müctehidlerin, herhangi bir devirde, şer’î bir hüküm üzerinde ittifak etmeleridir.
İcmânın Kur’ân-ı Kerîm’den delili şudur; Allah-u Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Kendisi için doğru yol apaçık belli olduktan sonra Peygamber’e karşı gelen ve müminlerin yolundan başka bir yola uyan kimseyi, yöneldiği yolda bırakır ve onu cehenneme sokarız. Orası ne kötü bir varış yeridir!” (Nisâ Sûresi, 115. Âyet)
Allah-u Teâlâ, müminlerin yolundan başka bir yola tâbi olan kimseyi azapla tehdit etmiştir. Bu da müminlerin yolunun (yani onların üzerinde ittifak ettikleri hususun / icmânın) hak olduğunu ve ona tâbi olmanın gerekli olduğunu göstermektedir.
İcmânın Sünnet-i Nebeviyye’den delili şudur; Peygamber Efendimiz ﷺ şöyle buyurmuştur:
“Şüphesiz Allah, ümmetimi dalâlet üzerinde birleştirmez.” (Tirmizî rivayet etmiştir)
Bu Hadis-i Şerif, ümmetin bir hüküm üzerinde birleşmesi hâlinde hatadan korunmuş olduğunu açıkça ifade etmektedir.