Tahsîsü’l-âm bi’s-Sünne, Kur’an-ı Kerim’deki genel (âm) bir hükmün, Resûlullah ﷺ’ın Hadis-i Şerifleri ve uygulamalarıyla (sünnet) daraltılması ve sınırlandırılması anlamına gelir.
Mesela;
Cuma Sûresi’nin 9. âyetinde, “Ey iman edenler!” buyurularak müminlere genel bir hitap yapılmıştır. Sonra, “Cuma günü namaz için ezan okunduğu zaman Allah’ın zikrine koşun” şeklinde genel bir emir verilmiştir.
Âyete bakıldığında erkek-kadın, genç-yaşlı, sağlıklı-hasta, hür-köle, mukim-misafir bütün müminler bu genel hitabın kapsamına girer.
Ancak Resûlullah ﷺ, bazı kimselerin Cuma namazıyla yükümlü olmadığını açıklamış, âyetteki genel hükmün kapsamını belirlemiştir.
Kur’ân-ı Kerim’deki genel bir hükmün, Sünnet-i Nebeviyye tarafından sınırlandırılmasına “tahsîsü’l-âm bi’s-sünne” denir.